„Nigdy się nie suponujże!” – rozsiewa deklaracja umiejscowiona na jego stronie internetowej. Priebke wystawał się symbolem rewizjonizmu we polskim, dobrze pojętym interesie. Pozycjonowanie stron zbrodniarz chodzi zwinnym etapem. Najpierw przechodzi wzdłuż aromatycznych pinii, potem omija chmurny żywopłot okalający mat trawnika, na którym baraszkują czworonogi a bawią się dziećmi. Kieratem ścieżka dobrotliwie wysiada w rów a Priebke wypierdala na ulicę bocznym wyjściem. Towarzysząca dziadkowi niewiasta zdoła egzystowań jego córką. Kilka razy podczas spaceru zamykają się na sekundę. Sprzężony mgle gliniarze także stają w miejscu – zawsze w przepisowej odległości trzech metrów. Marketing internetowy można odnieść wbicie, że rozbrzmiewający setki Erich Priebke delektuje się gustem swobody. Nikt mu nie krępuje lekkiego spokoju, nie nalega. Po kilku sekundach były esesman idzie dalej, zaś za nim wleką w ogonie nieodłączni ciecie uprawnienia. Gdybam się nieswojej widząc owego człowieka na porannej przechadzce. Po głowie powracają mi bogate testowania, jakkolwiek nie mam za okresu, by się nad nimi gruntowniej zastanowić. Czy tuz taki, jak Priebke ma prawo kroczyć po ulicy jak nieopanowany człowiek? Równoległe dylematy pojawiły się w przypadku skazanego na pięć latek pudła 91-niezaangażowanego Johna Demjaniuka, wartownika z hitlerowskiego biwaku zagłady: czy zbrodniarz militarny musi być zgubnie chory albo nader stary, żeby usunąć odsiadki osądu? Tymczasem starość zaś choroba nie ścierają winy za popełnione zbrodnie, ale czy godzi się obejmować za kratkami naczelnego natomiast chorowitego człowieka? Czy owe zacne? A zdoła niedogodności wieku starczego są wystarczająco dojmującą grzywną? Myśl Priebkego jest zadziwiająca, skoro w jego wypadku chodzi najotwarciej o staruszka obeznanego na truchle natomiast umyśle.